Sunday, 7 December 2014

"Πιέτρο Μασκάνι - Καβαλλερία Ρουστικάνα"

Καρικατούρα "Πιέτρο Μασκάνι" με λεζάντα : "Ιντερμέτζο"


Ιπποτική καλημέρα!
Υπόκλιση και ...μουσική εξ αφορμής Πιέτρο Μασκάνι!

Ίσως κάποιος αναρωτηθεί βλέποντας το σημερινό κείμενο για την "Καβαλερία Ρουστικάνα" πως είμαι άκαιρη ...μιας και πλησιάζουν Χριστούγεννα και η συγκεκριμένη όπερα κινείται σε κλίμα περισσότερο Πασχαλινό, αφού διαδραματίζεται την ημέρα της Κυριακής του Πάσχα!

(Aπό έκδοση του διηγήματος του Τζοβάννι Βέργκα, γύρω στο 1880)

Η Καβαλερία Ρουστικάνα, που κλείνει με μια μονομαχία, τελετουργικό της "Αγροτικής Ιπποσύνης", είναι ένα έργο έρωτα, πάθους, ζήλειας και εκδίκησης.
Συναισθημάτων, βαθειά ανθρώπινων, που παρουσιάζονται από το συνθέτη της ωμά, ρεαλιστικά, αληθινά και γι'αυτό δικαίως ανήκει στην κατηγορία των βεριστικών έργων.

Όμως, πώς αλλιώς θα μπορούσα να τιμήσω τον Πιέτρο Μασκάνι, που γεννήθηκε  σαν σήμερα
7 Δεκεμβρίου 1863, παρά με την όπερα, που άφησε άφωνο το ιταλικό κοινό όταν παρουσιάστηκε το 1890 σε μουσικό διαγωνισμό κερδίζοντας το α΄βραβείο!
Η "Καβαλλερία Ρουστικάνα" βασίζεται στο ομώνυμο διήγημα του Τζοβάννι Βέργκα.



Δυο γυναίκες διεκδικούν τον ίδιο άντρα...Εκείνος χρησιμοποιεί τη μια για να ζηλέψει η άλλη...στο τέλος , το πληρώνει με τη ζωή του...




Ένα έργο, που συνδέει με συγκινητικό τρόπο τον έρωτα, τα φλογερά συναισθήματα, το θάνατο και την αναγέννηση!
Ένα έργο, που όταν πρωτοπαρουσιάστηκε το Μάη του 1890 στη Ρώμη προκάλεσε τεράστια αίσθηση στην ιστορία της όπερας!


Σκηνή από την παγκόσμια πρεμιέρα


Διάλεξα να ακούσουμε το περίφημο Intermezzo, που συνοδεύει τη σκηνή της άδειας πλατείας, που προσμένει τους δυο ερωτικούς αντιπάλους για τη μονομαχία...

Μια σύνθεση εξαιρετική, που σημειωτέον δεν ικανοποιούσε το Mασκάνι  και την είχε πετάξει στα σκουπίδια. Η σύζυγός του, όμως την περιμάζεψε και ...τον έπεισε να την κρατήσει.
Μάλλον της είμαστε ευγνώμονες...

(Συμφωνική της Βιέννης υπό τη δ/νση του Κάραγιαν)




ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ!!!

To 1940 για τον εορτασμό της 50ης επετείου της πρεμιέρας της όπερας, ο ίδιος ο Μασκάνι  διευθύνει την ορχήστρα της Σκάλας του Μιλάνου!


Πρωταγωνιστές στην παράσταση ήταν οι Beniamino Gigli και Lina Bruna Rasa :











"Tu qui, Santuzza"




Από τις άριες, που αγαπώ πολύ απ'την Καβαλλερία ειναι εκείνη του Τουρίντου "O Lola" στην πρωτη πράξη.

Η φωνή του Τουρίντου, συνοδευμένη μόνο από  άρπα, τραγουδάει αυτή την όμορφη Σερενάτα για τη Λόλα,που γι'αυτόν είναι το φως του ήλιου...

Η άρια ονομάζεται επίσης "La Siciliana", επειδή τραγουδιέται στη Σικελική διάλεκτο. Αυτή και η "Io de sospiri" από την Τόσκα του Πουτσίνι, είναι οι μόνες άριες στην διάλεκτο αυτή, μέσα στο ιταλικό οπερατικό ρεπερτόριο. 

Η χρήση της διαλέκτου είναι ασυνήθιστη, αλλά χρησιμεύει για την εισαγωγή του θεατή στον τόπο όπου εκτυλίσσεται  η ιστορία.
Πράγματι, καινοτόμα  η ιδέα του Μασκάνι, που εξέπληξε και ενθουσίασε!

Κάποτε ο  Άλφρεντ Κράους είχε δηλώσει πως "δεν τραγουδά για να πλουτίσει!".
Πλουτίζει, όμως ολάκερη την ψυχή μας με τη φωνή και την ερμηνεία του!

"O Lola ch'ai di latti la cammisa
Si bianca e russa comu la cirasa,
Quannu t'affacci fai la vucca a risu,
Biato cui ti dà lu primmu vasu!
Ntra la porta tua lu sangu è sparsu,
E nun me mporta si ce muoru accisu.
E s'iddu muoru e vaju mparadisu
Si nun ce truovo a ttia, mancu ce trasu. 
E s'iddu muoru e vaju mparadisu
Si nun ce truovo a ttia, mancu ce trasu. 
Ah! ah! ah! ah!"




Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να παρακολουθήσετε ολόκληρη την όπερα από την παραγωγή του 1940.Στην αρχή ακούγονται εισαγωγικές παρατηρήσεις δια στόματος  Πιέτρο Μασκάνι:


H μεταφορά της όπερας στον κινηματογράφο δίνει το ομώνυμο αριστούργημα του Τζεφιρέλι με πρωταγωνιστή τον Πλάσιντο Ντομίνγκο, που ξετυλίγει άψογα το υποκριτικό του ταλέντο και στη μεγάλη οθόνη, συνεπικουρούμενος από θαυμάσιους συνεργάτες της οπερατικής σκηνής, όπως της μεσοφώνου Φεντόρα Μπαρμπιέρι στο ρόλο της Μάμα-Λουτσία!



To πολυαγαπημένο  Intermezzo της όπερας έχει επενδύσει πολλές σκηνές κινηματογραφικών ταινιών απ'τις οποίες ξεχωρίζουν η "Raging Bull"-"Οργισμένο Είδωλο",(ο ελληνοποιημένος τίτλος του), του Σκορτσέζε με τον Ρόμπερτ ντε Νίρο, που το ακούμε στους τίτλους έναρξης...




και στο "Νονό ΙΙΙ" του Κόπολλα στην τελική σκηνή...








No comments:

Post a Comment