Η σίβυλλα-πιανίστα και ο παρ'ολίγον δολοφόνος της, Μπερλιόζ...

Marie Moke: διάσημη στην εποχή της, Βελγίδα πιανίστα και πανέμορφη δεσποσύνη!
Γεννήθηκε σαν σήμερα, 4 Σεπτεμβρίου 1811.

Σε αρκετούς, ίσως να μην θυμίζει κάτι το όνομά της, όμως τι θα λέγατε αν μαθαίνατε πως γι' αυτήν την μάγισσα των πλήκτρων, ο ποιητής Χάινριχ Χάινε είχε πει:

"Μπορεί ο Thalberg να' ναι ο βασιλιάς, κι ο Liszt ο προφήτης, ...ο Chopin ποιητής,  και τροβαδούρος ο  Kalkbrenner , όμως η Μarie είναι η πιανίστα-Σίβυλλα"!

Η Mαρί υπήρξε από τις πιο ταλαντούχες μαθήτριες του Ignaz Moscheles. Έδωσε το πρώτο της ρεσιτάλ στα οκτώ και ήδη στα 15 της θεωρείτο καταξιωμένη ερμηνεύτρια με πιστό ακροατήριο που τη θαύμαζε για την δεξιοτεχνία της!
Οι μουσικοκριτικοί της εποχής έγραφαν πως οι ερμηνείες της συνδύαζαν την "αισθαντικότητα του Σοπέν, την κομψότητα του Χερζ, και το Λιστ-ικό βιρτουόζικο στυλ".

Ήταν φίλη του ρομαντικού Φρειδερίκου Σοπέν κι ο πολωνός τής αφιέρωσε τα Νυχτερινά του op. 9. Ο δε Φραντς Λιστ -που είχε μαζί της μια σύντομη, όμως παράφορη σχέση- την εκτιμούσε πολύ ως πιανίστα. Έβλεπε στο παίξιμό της τον θηλυκό εαυτό του, με τις τεχνικές τους να ταυτίζονται σε πολλά και συμφωνούσε με τους κριτικούς που έγραφαν πως η  δεξιότητα της Marie Moke στα πλήκτρα, άγγιζε την τελειότητα!

(η φωτο από flickr)

Ο Μπερλιόζ γνωρίζει την Μαρί Μοκ μετά την απόρριψη του έρωτά του από την Χάριετ Σμίθσον.
Εχει καταλήξει πως αφού δεν μπορεί να έχει τη γυναίκα, που επιθυμεί, προσπερνά και αφοσιώνεται στη μουσική!Η Τέχνη θριαμβεύει επί του πόνου! ...
Ερωτεύεται όμως πάλι και μάλιστα παράφορα τη Μαρί!

Κι ενώ η προηγούμενη "Φανταστική" Συμφωνία του, γεννήθηκε από την  ερωτική απογοήτευση από τη Σμίθσον, τώρα η φλόγα, που κατατρώγει τα σωθικά του είναι μια πιανίστα, που ακούει στο όνομα Marie Moke.
Ο έρωτάς του είναι κεραυνοβόλος και εκείνη ανταποκρίθηκε στο αίσθημά του.


Γράφει σε μια επιστολή του προς φίλο:
"Έχω μεγάλη έμπνευση!Μόλις τέλειωσα μια μεγάλη σύνθεση για χορωδία, δύο πιάνα και ορχήστρα, για το θέμα της "Τρικυμίας", του Σαίξπηρ.  Δεν το γνωρίζει, μα έμπνευσή μου είναι ο καλός μου άγγελος, το όμορφό μου Άριελ, η Marie!"

Πρόκειται για το λυρικό του μονόδραμα "Επιστροφή στη Ζωή", που έχει και τον τίτλο "Lelio" (από το όνομα του πρωταγωνιστή) αποτελούμενο από  6 μέρη, με αφηγήσεις συνοδεία πιάνου και χορωδιακά.

Τα μέρη:

1: "Ο Ψαράς". Έμπνευση από το ομώνυμο ποίημα του Γκαίτε "Der Fischer" μεταφρασμένο στα γαλλικά
2. "Χορός των Σκιών". Αντλεί μουσικές ιδέες από τον Σαιξπηρικό Άμλετ
3. "Το τραγούδι των ληστών", με γιορταστική διάθεση, ένας ύμνος στην ελευθερία της ζωής που απολαμβάνουν οι "παράνομοι" στην Καλαβρία.
4."Τραγούδι της ευτυχίας", ένας ύμνος - ευλογία για την ευτυχία που επανήλθε στη ζωή του συνθέτη.
5."Αιολική άρπα", (το όργανο αποτελούσε σύμβολο της δύναμης και της μουσικής έμπνευσης στην ρομαντική περίοδο)
6. Το τελευταίο χορωδιακό, μια φαντασία πάνω στην "Τρικυμία" του Σαίξπηρ, που ο Μπερλιόζ συνέθεσε έχοντας στο μυαλό του τη Μαρί και την ταραγμένη και με άδοξο τέλος -όπως θα διαβάστε παρακάτω- σχέση τους.

Πορτραίτο του Μπερλιόζ την εποχή της Ρώμης(1830)
 Emile Signol,  Villa Medici de Rome

Όλα πήγαιναν κατ'ευχήν...Έτσι  ο Μπερλιόζ αποφασίζει να αρραβωνιαστεί τη Μαρί. Όμως η φιλόδοξη μεσοαστική οικογένειά της δεν ήθελε να δώσει την ταλαντούχα θυγατέρα σ'  έναν άνεργο  συνθέτη.

Ο Εκτόρ υπέβαλε για τέταρτη φορά αίτηση για το Βραβείο της Ρώμης, που επιτέλους κέρδισε και πριν φύγει για την Ιταλία, αρραβωνιάζεται την Μαρί...

Όλη η χαρά του διαλύθηκε μετά από λίγους μήνες, όταν έλαβε γράμμα από την κυρία Μοκ που τον ενημέρωνε πως η η κόρη της επρόκειτο να παντρευτεί τον  πλούσιο γιο του  Ignaz Pleyel  της γνωστής επιχείρησης κατασκευής πιάνων.

Αυτό εξόργισε σε σημείο παραφροσύνης τον συνθέτη, που σκέφτεται να επιστρέψει άρον-άρον από την Ιταλία στο Παρίσι με θολωμένο νου!
Καταστρώνει ένα σχέδιο δολοφονίας της μνηστής του, του Πλεγιέλ και της πεθεράς. Έχει κοντά του γυναικεία ρούχα για να μεταμφιεστεί σε καμαριέρα...Έχει προμηθευτεί περούκα, καπέλο, πιστόλι και μπουκαλάκια με στριχνίνη.
Το ταξίδι με την άμαξα από την Ιταλία είναι μακρύ. Ετσι, μέχρι να φτάσει στο Παρίσι έχει ξεθυμάνει ο θυμός, με τη λογική να επικρατεί...

Βρίσκει παρηγοριά και πάλι στη μουσική, ολοκληρώνοντας το λυρικό μονόδραμα για σολίστ, χορωδία και ορχήστρα, που αντικατοπτρίζει πάλι την ερωτική απογοήτευση, αυτή τη φορά από τη Σίβυλλα πιανίστα Μαρί Μοκ-Πλεγιέλ...

Ακούμε το τελευταίο, εμπνευσμένο από την τρικυμιώδη σχέση του με την Παρί Πλεγιέλ, μέρος: "La tempete"...

Berlioz: Lélio ou le retour à la vie, Op.14b - 6. La tempete:

"Ο Άκτιος Απόλλων και μια μουσική Ναυμαχία στο Άκτιο"

Ένα από τα προσωνύμια του θεού του φωτός και της μουσικής, Απόλλωνα, ήταν και το "Άκτιος Απόλλων", επίθετο, που του είχε δοθεί λόγω του περίφημου και πανάρχαιου ιερού του, που είχε χτιστεί από τους Ακαρνάνες στο Άκτιο.

Κεφαλές κολοσσιαίων αγαλμάτων του Άκτιου Απόλλωνα και της Άρτεμης, που έφεραν στο φως πρόσφατες ανασκαφές στην περιοχή, της αρχαιολόγου Ισμ. Τριάντη

 "... Ανακτόριον επί χερσονήσου ιδρυμένον, Ακτίου πλησίον...

Ομώνυμος δε λέγεται το τε ιερόν του Ακτίου Απόλλωνος και η άκρα η ποιούσα το στόμα του κόλπου έχουσα και λιμένα εκτός...", 

όπως μας πληροφορεί ο Στράβων.

Λέγεται πως το Ναό του Απόλλωνα έκτισαν εκεί οι Αργοναύτες, όταν πέρασαν με την Αργώ από την περιοχή.
Δίπλα στο βωμό υπήρχε ιερό άλσος, στο οποίο ετελούντο  κάθε δύο χρόνια τα "Άκτια", γιορτή προς τιμήν του Απόλλωνα με γυμνικούς αθλητικούς, μουσικούς και ποιητικούς αγώνες.

Όμως το Άκτιο είναι φυσικά γνωστό από την Ιστορία, όταν σαν σήμερα 2 Σεπτέμβρη του 31 π.Χ. έγινε η ιστορική ομώνυμη ναυμαχία , ανάμεσα στον Οκταβιανό και τον Μάρκο Αντώνιο με την Κλεοπάτρα.
Η αναμέτρηση έληξε νικηφόρα για τους Ρωμαίους.

"The Battle of Actium, 2 September 31 BC", Laureys a Castro 

Με ένα σχετικό περιστατικό πριν τη σημαντική αυτή ναυμαχία θα σας καλημερίσω σήμερα.Περιστατικό που περιγράφεται από τον Πλούταρχο στους "Βίους" του:

Ο Οκταβιανός με τον στρατό του είχαν στρατοπεδεύσει στο Ανακτόριο, κοντά στην Πρέβεζα. Εκεί πέρασε τυχαία ένα γεωργός με το γάιδαρό του.Όταν ο μετέπειτα  ρωμαίος αυτοκράτορας ρώτησε να μάθει το όνομα του ανθρώπου και του ζώου πήρε την απάντηση:
-"Νίκων και Ευτύχιος". 
Αυτές οι απαντήσεις θεωρήθηκαν αίσιος οιωνός για τον Οκταβιανό και μετά την ευτυχή κατάληξη της Ναυμαχίας με νίκη και προς τιμήν τους, διέταξε και κατασκευάσθηκαν δύο ορειχάλκινα αγάλματα του "Νίκωνα" (γεωργού)και του "Ευτύχιου" (γάιδαρου) τα οποία τοποθετήθηκαν σε βάθρα.

Η καλημέρα "ντύνεται" μουσικά, με έμπνευση από τη Ναυμαχία.

Ο ιταλός Luigi Mancinelli ξεκίνησε σαν τσελίστας και μπορεί να είναι περισσότερο γνωστός σαν μαέστρος, όμως έχει αφήσει, αν και λίγες, αξιολογότατες συνθέσεις.
Ανάμεσά τους και η σκηνική μουσική "Κλεοπάτρα" για το δράμα του Pietro Cossa, εμπνευσμένη από την αιγύπτια βασίλισσα.
Μια σκηνή του δράματος περιγράφει την αναμέτρηση στο Άκτιο, γι'αυτό και ο τίτλος: "Battaglia di Azio-Ναυμαχία στο Άκτιο".

O Mancinelli θεωρείται αρωγός στην  προσπάθεια αναβίωσης της ιταλικής ορχηστρικής μουσικής στα τέλη του 19ου αιώνα.
Θαυμαζόταν από τον Βάγκνερ και τον Βέρντι ως μαέστρος αλλά και για την κομψή και πολύχρωμη μουσική του, και την πολυσύνθετη δομή και ποικιλία σε μουσικές ιδέες, κάτι που αποδεικνύεται στην "Κλεοπάτρα" του.

Μέρος της ανάρτησης δημοσιεύτηκε στην κοινότητα των Mythologists

"Ελισαβετιανή ρέγκε, γιατί ο καιρός πάει με τα κέφια της βασίλισσας"

Μετεωρολογική ανταπόκριση από Λονδίνο, σήμερα...

Kαιρός αίθριος, με αραιή συννεφιά, με μικρή πιθανότητα εκδήλωσης ασθενών βροχών.Οι άνεμοι πνέουν, αν καταλαβαίνω καλά την πυξίδα, από δυτικές διευθύνσεις ήπιοι, ενώ η θερμοκρασία αγγίζει τους 24 βαθμούς Κελσίου.

Ανταπόκριση λοιπών στοιχείων:

Το Big Ben δεν χάνει δευτερόλεπτο και το London Eye, αυτή η τεράστια ρόδα δίπλα στον Τάμεση γυρίζει ασταμάτητα προσφέροντας καταπληκτική θέα της πόλης…
Χτες αργά το απόγευμα που προσγειωνόμουν, φωταγωγημένη δε, δημιουργούσε ένα θέαμα, ονειρικό!!
Ο Τάμεσης, ο Πύργος, η Γέφυρα , ο Νέλσον…ακόμα και ο Πήτερ Παν του Hyde Park, βρίσκονται ακόμα εκεί, ακλόνητοι, αμετανόητοι λάτρεις όλοι της βρετανικής πρωτεύουσας, λες και η Ελισάβετ έχει το κοκαλάκι της νυχτερίδας…

Και γω, τόσο περιχαρής, που όλο και μικραίνει η απόσταση μεταξύ μας, φίλοι μου!

Έτσι, λέω  τη χαρούμενη διάθεσή μας να την πλαισιώσουμε με μουσική ανάλογη…

Κάποιοι χαριτολογώντας ισχυρίζονται πως ο καιρός στο Λονδίνο πάει με τα κέφια της βασίλισσας...
-Τι θα λέγατε, λοιπόν για… "ρέγκε", εμπνευσμένη από τη βασίλισσα Ελισάβετ; 
-Κάντε μου τη χάρη και πείτε ναι!
-Χρειάζομαι επειγόντως κάτι ρυθμικό, ανεβαστικό , με ζωντάνια, να με  κρατήσει ξύπνια γιατί τα χτυπήματα από το τζετ λαγκ λόγω διαφοράς της ώρας με την Αμερική, είναι αδυσώπητα!

-Για,… επαναλάβετε πιο δυνατά…Δεν άκουσα…
-Συμφωνείτε;…Ωραία!

Το πρωινό μας λοιπόν, ξεκινάει με μια εύθυμη μελωδία, που βασίζεται στη σύνθεση του Βρετανού Ronald Binge: "Elizabethan Serenade", που πρωτοπαρουσιάστηκε, αρχές της δεκαετίας του ’50 από την ορχήστρα του Mantovani με άλλον τίτλο, που όμως άλλαξε από το δημιουργό της, χάριν της αισιόδοξης διάθεσης και των προσδοκιών που αντικατόπτριζε η νέα εποχή, όταν στις 6 Φλεβάρη του ’52 ανέβηκε στο θρόνο του Ηνωμένου Βασιλείου η μακροβιότερη, όπως απεδείχθη, βασίλισσα στην παγκόσμια ιστορία, Ελισάβετ η Β’.
Η ορχηστρική "Σερενάτα" διασκευάστηκε από πολλούς και μετασχηματίστηκε σε διάφορα στυλ…Κάποιοι πρόσθεσαν στίχους κι αποδόθηκε είτε σόλο, είτε χορωδιακά…

Για σήμερα, που βρίσκομαι στο Λονδίνο και καθώς λένε ο καιρός εδώ πάει με τη διάθεση της βασίλισσας (άρα υπάρχει κέφι…) και που το τζετ λαγκ απαιτεί σθεναρή αντιμετώπιση, λέω να το ακούσουμε από τον τζαμαϊκανό Boris Gardiner  στη "ρέγκε" βερσιόν του, γι’αυτό και ο τίτλος: 

"Elizabethan Reggae"

Ελαφρά επιταχυμένο από τον αρχικό ρυθμό, λιτή ενορχήστρωση, πλούσια όμως αρμονία...μπλουζ κιθάρες και τυμπανισμοί, μια αίσθηση γλυκιάς αιώρησης...

Να κι ο ήλιος!μου'κλεισε δειλά το μάτι!Αυτός ο upbeat ρυθμός έχει κάτι από θάλασσα, κάτι από αποκαλόκαιρο, που τεμπελιάζει περισσότερο όσο σκέφτεται πως πρέπει να παραδώσει σκυτάλη σ' ένα φθινόπωρο που μόλις έκανε την εμφάνισή του...
Καλό Σεπτέμβρη!

  "Elizabethan Reggae", Boris Gardiner : 

"Ο ήλιος της επιστροφής έχει χρώματα απ'την παλέτα του Μότσαρτ..."

Αυτή την ώρα που ο ήλιος χορτασμένος από τη μαγεία της μέρας αποσύρεται διακριτικά στο δικό του βασίλειο, εγώ θ’αποχαιρετίσω τη "σμαραγδένια πόλη" εγκωμιάζοντας τον "βασιλιά"!

"Ήλιε μου βασιλιά μου" ή "ΧΑΣΑΠΙΚΟ 40" του Μ.Χατζιδάκι, που όπως δείχνει και ο τίτλος, η έμπνευση για το μουσικό του θέμα απορρέει από τη Συμφωνία Νο. 40 του ΜΟΤΣΑΡΤ…

Εδώ ίσως σκεφτείτε πως κολλάει η περιβόητη φράση του Μάνου "οι ατάλαντοι μιμούνται, οι ταλαντούχοι κλέβουν"!
Μη βιαστείτε όμως να κατηγορήσετε!Δεν μπορεί να θεωρηθεί κλοπή, αφού στον τίτλο γίνεται εμμέσως αναφορά στην 40ή Συμφωνία.

Ο Χατζιδάκις συνέθεσε το τραγούδι, που ερμήνευσε με την αισθαντική φωνή της η Γαλάνη, για τον κύκλο "Της γης το χρυσάφι", σε στίχους Νίκου Γκάτσου.

Θεϊκή η μουσική του Μάνου, αλλά και η Μοτσάρτεια βάση της...συγκλονιστική μελωδικά, που ο μουσικολόγος Άλφρεντ Αϊνστάιν χαρακτήρισε "καταβύθιση στα άδυτα της ψυχής"!!!!

Η "βασίλισσα μουσική" τους, ας συντροφεύσει το πολύωρο, υπερατλαντικό ταξίδι μου…Να ξεχαστώ στο λεπτό, αέρινο κι ανάλαφρο τοπίο της, κει που συχνάζουν όμορφες μνήμες και κρατούν νωπή την όποια θύμηση....

Βέβαια, ο Γκάτσος στιχουργικά δεν αναφέρεται στον Ήλιο που υπονοώ, αλλά στον πνευματικό Ήλιο, τον ήλιο της Δικαιοσύνης, ίσως…
Οπότε, ας το ακούσουμε ορχηστρικό, με ελεύθερη τη φαντασία να πλανηθεί στους φιδωτούς της δρόμους...:

Οι ρυθμοί της Συμφωνίας μοιάζουν αγωνιώδεις και οι καινοτόμες για την εποχή του κλασικισμού διαφωνίες συγκροτούν μιαν ασυνήθιστη αρμονική ένταση, αποτέλεσμα μάλλον της οικονομικής δυσχέρειας στην οποία βρισκόταν ο Μότσαρτ την περίοδο σύνθεσης του έργου...

Άλλοι πάλι μελετητές κάνουν λόγο και για την κλίμακα που χρησιμοποιεί, ταυτίζοντας την σολ ελάσσονα με τις δυσοίωνες, αρνητικές και ζοφερές σκέψεις του, που του δημιουργούσαν τα δυσάρεστα γεγονότα στη ζωή του εκείνη την εποχή.
Είχε χάσει τη λατρεμένη του μητέρα και η κόρη του, Θηρεσία ήταν πολύ άρρωστη...
Η αλήθεια είναι πως από τις 41 Συμφωνίες του, ο συνθέτης, μόνο δυο έγραψε σε ελάσσονα τρόπο.

Όμως, (ανάποδη εγώ όπως πάντα), θα τολμήσω να πω πως το συγκεκριμένο έργο δεν μου γεννά διόλου, ούτε θλίψη, ούτε αγωνία, ούτε μελαγχολία...
Το αντίθετο θα έλεγα!Μια αφάνταστη αισιοδοξία κι ελπίδα...Μια λαμπρή, ευφρόσυνη προοπτική!Αίσιοι οιωνοί οι νότες και τα πατήματά τους στο πεντάγραμμο.
Οι τριβές των δοξαριών, χάδια...και στα πνευστά τα φυσήματα, πουλιών γλυκολαλιές, που υμνούν στα πέρατα το λιόγερμα!...Πλάθουν εικόνες...αλλάζουν χίλιες βαφές στ'ουρανού τα σύνορα...πορφυρές, μαβιές, ξανθές κι ολόχρυσες!

Μη γελάσετε, μα κείνο το γύρισμα μετά το πρώτο θέμα, μόλις μου΄φερε αναστάτωση...Μια αίσθηση αλλόκοτη...Από τη μια, τρανή να νοιώθω, εγώ, μια τοσοδούλα στο μεγαλείο του σύμπαντος!
... τρανή, ανάμεσα σε βασιλιάδες, μα ταυτοχρόνως, δίχως απ’ τους μικρούς να ξεμακραίνω...
Αίσθηση, κάθε φορά παραλλαγμένη...Eίναι, που δεν ακολουθώ καθημερνά τις ίδιες διαδρομές;

Και μιας κι είπα "διαδρομές", σάς ενημερώνω πως βρίσκομαι στο αεροπλάνο επιστροφής...
Προορισμός: Λονδίνο...
Ας τιμήσουμε λοιπόν την έξοχη δημιουργία του Αμαντέους κι ας την ακούσουμε σε εκτέλεση από την αγαπημένη μου Βρετανική Ορχήστρα της Ακαδημίας του Αγίου Μαρτίνου των Αγρών σε δ/νση φυσικά Neville Marriner!

Το θέμα της Μοτσάρτειας Συμφωνίας σε σολ ελάσσονα αγαπήθηκε πολύ, γι’αυτό διασκευάστηκε και από πολλούς…

Τη δυτικότροπου ύφους μελωδία της, βρίσκουμε με στοιχεία Ανατολής στο τραγούδι "Ya Ana" της αγαπημένης Λιβανέζας Φεϊρούζ, όπου τα κλασικά βιολιά μπερδεύονται με το λαϊκό ούτι για να αποδώσουν μια ρομαντική ιστορία για μια χαμένη αγάπη…

Η μεγαλύτερη τραγουδίστρια του Λιβάνου με τη μεταξένια, αλλά και πυρωμένη συγχρόνως χροιά της, καθηλώνει με την εκφραστικότητά της, μαγεύει με τον τρόπο που αρθρώνει τις συλλαβές, δικαιολογώντας το συμβολισμό του ψευδωνύμου της: "Φεϊρούζ=τυρκουάζ πολύτιμος λίθος"!

Oι κόπιες έχουν και συνέχεια…

Φυσικά, δεν θα έμενε ασυγκίνητο το Μπόλιγουντ. Έτσι, πάρτε μια γεύση από την ινδική ταινία «Σκιά», που η Μοτσάρτεια σύνθεση έχει και πάλι την τιμητική της!
Μια ταινία μελό, με δακρύβρεχτη υπόθεση και πλοκή, σαν εκείνες τις ασπρόμαυρες ελληνικές του ’60 με τη Μάρθα Βούρτση…
Μια νεαρή μάνα που έχει χάσει τον άντρα της, βρίσκεται ολομόναχη με ένα παιδί στην αγκαλιά…Άστεγη, χωρίς τροφή, απελπισμένη…αναγκάζεται ν' αφήσει το βρέφος έξω από ένα πλουσιόσπιτο…

Ακούστε μόνο το αισθαντικό τραγούδι και μη δείτε ολόκληρο το φιλμ, οπότε τα χαρτομάντιλα δεν είναι απαραίτητα…

Mε τούτα και με κείνα, κύλησε η ώρα, μα μάλλον τώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές δεν θα έχω φτάσει ακόμη στον προορισμό μου…

Δεν ξέρω αν σας κράτησα ωραία συντροφιά και ποια εκδοχή της 40ής απολαύσατε περισσότερο, πάντως εγώ, όπως ήταν αναμενόμενο, μένω πιστή στην κλασική βερσιόν γιατί όπως είπε και ο Μπραμς, η παρτιτούρα αυτής της σύνθεσης αποτελούσε το "χρυσό στέμμα της μουσικής βιβλιοθήκης του"!

Είναι γιατί μ'αυτό το ύφος, η αδημονία, η αναμονή, αυτό που υποβόσκει στο δικό μου εντός, ενορχηστρωτικά κορυφώνεται σε μία αξιοθαύμαστη αποκάλυψη...
Άλλος την ονομάζει θλίψη...άλλος πόνο...κι άλλος, όπως εγώ, ελπίδα και φως!
Γιατί από τη Δύση ως την Ανατολή ο Ήλιος κι ό,τι εκπέμπει, ίδια παραμένουν...

"Απόψε στο Crocodile...Τι εμπειρία!"

Καλά, αυτό που έζησα, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
Το καλύτερο, μού το φύλαγαν για το τέλος, πριν την αναχώρηση!!!
Αυτοσαρκασμό σε τέτοιο βαθμό, μόνο στην Αμερική έχω δει...

Πριν λίγο γύρισα από το "Crocodile"...Διάσημη μουσική σκηνή  του Σιάτλ...Κάτι σαν κλαμπ, θα έλεγα εγώ, με ορχήστρα και πίστα για  χορό...
Δεν πρόλαβε, που λέτε, να παίξει  το "Baby Got Back"  και όλες οι τροφαντές υπάρξεις του χώρου, έσπευσαν να λικνιστούν στους ρυθμούς του...

Nα θυμίσω πως το hit του '90  σε μουσική του ντόπιου Seattle-ίστα ράπερ, Anthony Ray, γνωστός παγκοσμίως ως "Sir MixaLot", μπορεί να καμουφλάρεται κάτω από τους χιουμοριστικούς στίχους του, όμως καυτηριάζει κι αποτελεί ισχυρό  ράπισμα προς κάθε ρατσιστή που βάζει στο περιθώριο τους υπέρβαρους.

Σκέφτομαι ακαριαία πως η λέξη ρατσισμός, μάς παραπέμπει συνήθως σε διακρίσεις που αφορούν στη φυλή, τη γλώσσα, το χρώμα, τη θρησκεία....
Κι όμως, ένα τραγούδι, η μελωδία και ο ρυθμός του, μού θυμίζει πως υπάρχει μια μορφή ρατσισμού, που τις περισσότερες φορές δε γίνεται αντιληπτή: Τη διάκριση λόγω εμφάνισης...και πόσο τα αρνητικά σχόλια του περίγυρου γι'αυτή, ενισχύουν την ανασφάλεια κι επηρεάζουν τη διάθεση...

Στον αντίποδα όμως, είδα πόσο χαριτωμένα κινήθηκαν οι δεσποινίδες και κυρίες πριν λίγο μπροστά μου, με τι άνεση και πόσο ακομπλεξάριστα έκαναν τις χορευτικές φιγούρες και κυρίως πόσο έχουν εκπαιδευτεί να χαίρονται τη ζωή!

Τα παραπανίσια κιλά στους γοφούς, στην κοιλιά ή όπου αλλού, τελικά, δεν βαραίνουν τόσο, όσο το βάρος της θλίψης και της μελαγχολίας που δημιουργείται από τα ρατσιστικά σχόλια που συρρικνώνουν την αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση του ατόμου!
Αυτοί στο Crocodile, φαίνεται να  το έχουν καταλάβει  και σφυρίζουν αδιάφορα σ'όλα αυτά!
Περιγελώνται, καγχάζονται με άφθαστο χιούμορ, αυτοσαρκάζονται και βρίσκουν εκτόνωση στο τραγούδι και το χορό...Το διασκεδάζουν, βρε αδερφέ...και μάλιστα σε βαθμό υπερθετικό!
To κορμί τους απλώνεται, αποκτά νεύρο ...ζωντανεύει...

Και γω νοιώθω τύψεις για τα πέντε τυροπιτάκια που έφαγα προχτές και μισή σοκολατίτσα για την υπογλυκαιμία μου;

Ε, όχι, δεν μασάω, φίλοι!
Παραγγέλνω πίτσα, σούπερ ντούπερ ενισχυμένη σε high-fat  υλικά, και ώσπου να έρθει  επιδίδομαι σε χορευτική γυμναστική! Θα λικνιστώ και γω  με νάζι και χάρη!!!

Σηκωθείτε!...με ρυθμό:
"Oh, my God! look at her butt..."

"...κι ένας δεύτερος που νιαουρίζει στην οικογένεια..."

Ιατρικό Κέντρο Overlake…Όροφος: 9ος...
Tο παραβάν έκρυβε πίσω του το μορφασμό της οδύνης...
Η καρδιά χτυπούσε από νωρίς σ'ένα χτύπο γνώριμο μεν, μα ξεχασμένο εδώ και δυόμισι χρόνια που τον είχε και πάλι ακολουθήσει...
Η δυναμική του σταθερή... Ένα mezzo fortissimo να ηχεί έξω κι από το βαρύ τοίχο του δωματίου, τον καμωμένο από υλικό ηχομόνωσης αρίστου ποιότητος!
Το accelerando όμως, έμοιαζε να μην υπακούει στον κανόνα...Κινείτο σε μια πορεία τρελή κι ανεξέλεγκτη...
Όσο κι αν η λογική φώναζε:"Mην ανησυχείς!Όλα θα πάνε καλά...δεν είναι η πρώτη που γεννάει..."

Η επιτάχυνση των καρδιακών χτύπων μου διαρκώς αυξάνονταν!

Και ξαφνικά, όλα έσβησαν...Η κίνηση, κάθε τι τριγύρω πάγωσε στο άκουσμα του ήχου του...αυτού του πρώτου ήχου που λέμε κλάμα!...
Μωρουδίστικο κλάμα, ο πιο ερωτύλος ήχος και αηδονοκελάηδητος, που μου φώναζε πως βρισκόμουν σ΄ένα χώρο που περιείχε όλες τις στιγμές μου!

Αγωνιάς, λαχταράς, φοβάσαι, τρέμεις...και μετά η απόλυτη ευτυχία και συγκίνηση!

Είχε κάνει το ταξίδι του εννιά μήνες και τώρα, μια σταλιά άνθρωπος, ερχόταν να φωτίσει το θαύμα της ζωής! Υπέγραψε συμβόλαιο μαζί της…Την ώρα της υπογραφής οι δείχτες στο ρολόι του τοίχου έδειχναν 1:48 πριν το χάραμα…

Το γέλιο του, ζωγραφιά από λουλουδόσκονη…τα μάτια του, ασημοκέντητα φεγγάρια, σαν φαναράκια π’αναβοσβήνουν με τις ανάσες του…

Kαι κείνη η μυρωδιά του!!!
Αχ, άρωμα, που αν είχε σχήμα θα΄ταν μικροσκοπικό, κι αν είχε ήχο θα’τανε ψίθυρος γλυκός…
Ευωδιά του κόσμου ολάκερου, αυτήν που κάνει τη ζωή ΑΞΙΑ να τη ζήσεις, που όσοι ευλογούμαστε να οσφριζόμαστε, απολαμβάνουμε τη μαγεία της μέθης απ’το αψέντι του θαύματός της!

Για όσους το έχουν ξεχάσει ή αναζητούν απόκριση στο "τι είναι ευτυχία;", έχω την απάντηση, έτοιμη:
- Ένα βρεφικό πατουσάκι, το πρώτο ίχνος της...

"So cute!!"έλεγε η μαία!..."It's a very beautiful boy!!", o γιατρός και η doula!

Νομίζω, είμαι έτοιμη για το ρόλο...Ε, δυόμισι χρόνια εξάσκηση από την πρώτη φορά, κάτι έμαθα μου φαίνεται...

Όπως θα καταλάβατε, φίλοι αγαπημένοι: "ΓΕΝΝΗΣΑΜΕ!!!"
Το στερνοπούλι μου μ'έκανε γιαγιά!Ο Δημητράκης απέκτησε ξαδερφάκι...
Δεύτερο αγόρι στην οικογένεια!Αυτή τη φορά, από τη μικρή μου κόρη...

Duetto, δηλαδή, από δυο γλυκά boys!!!Έναν βρετανό κι ένα αμερικανάκι (στα χαρτιά, γιατί στην καρδιά επιθυμώ να παραμείνουν Έλληνες)…
Ένα τρυφερό ντουετάκι, που νιαουρίζει ευχάριστα, όπως εκείνες οι πονηρές γατούλες στο χιουμοριστικό ντουέτο για δύο γάτες από τον «Οθέλλο» του Τζοακίνο Ροσίνι, γραμμένο για δύο υψίφωνες και σας το φέρνει να το ακούσουμε η αύρα του Ειρηνικού μαζί με την αγάπη μου.

Δεν έχει στίχους, παρά μόνον την επαναλαμβανόμενη λέξη «μιάου»  δίνοντας ελευθερία αυτοσχεδιασμού στους ερμηνευτές.
Απολαυστικότατο το ντουέτο των γάτων περιγράφει μάλλον το φλερτάρισμα ενός αρσενικού γάτου με μία θηλυκή, ναζιάρα γατούλα…

Ο Ροσίνι, αν μη τι άλλο φαίνεται να ήταν άνθρωπος με χιούμορ…και μάλλον γνώριζε και τη γλώσσα των γάτων, μιας και έχει αποδώσει με τόση πιστότητα το διάλογό τους!
Άλλοτε  ήρεμα, να συμφωνούν στα πάντα και να χαίρονται την κουβέντα τους, κι άλλοτε να διαφωνούν και να’ ρχονται σε αντιπαράθεση….
Άλλες πάλι φορές να  θυμώνουν, και ν’ακούγονται τσιριχτά και οργισμένα κι έπειτα πάλι να φιλιώνουν... και οι κουβέντες τους να γίνονται όλο νάζι, γλύκα, γελαστά και παιχνιδιάρικα…

Όπως, υποθέτω, οι μελλοντικοί διάλογοι των εγγονών μου…


Με πολύ αγάπη από μια τρισευτυχισμένη γιαγιά!
Καλό βράδυ σε όλους!

Τζ. Ροσσίνι: «Χιουμοριστικό ντουέτο για δύο γάτες»,  

Victoria de los Ángeles - Elisabeth Schwarzkopf

https://www.youtube.com/watch?v=gQ9isC-L3kE 

"Στοχασμοί με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Φάρων, που γιορτάζεται την τρίτη Κυριακή του Αυγούστου"

Φωτο:Π.Μανώλης/http://www.patrasinfo.com/

Ο ήλιος βασιλεύει, μουχρώνει ο Αυγουστιάτικος ουρανός και τα πυρωμένα χρώματα σκορπίζονται στη θάλασσα.
Χρώματα της φωτιάς, μενεξεδιά τ'ουρανού, που σμίγουνε με τις χρυσαφένιες ανταύγειες από το φως της πέτρινης στήλης που αγέρωχα στέκει ερημίτης-φύλακας, ακίνητος ταξιδευτής, σύντροφος πυρσός...

Όνειρα γλυκά, αγαπημένοι, με αμυδρό φως, σαν εκείνο του αλλοτινού φάρου της πόλης μου...
Μοναχικός ήρωας φωτίζει το υδάτινο μονοπάτι του Πατραϊκού κόλπου.
Μια αδιόρατη  μαγεία, μια μυστήρια γαλήνη τυλίγει το βαρύ λίθινο ένδυμά του...Καταφύγιο ιδανικό, για το συναπάντημα με τη μοναξιά μας...
Ανάβει, σβήνει, σα να μας κλείνει, λες, τρυφερά το μάτι ο μάγος τ'ουρανού...

"Μάτια θολά που κράτησαν εικόνες θαλασσινές...

Κύματα με τη γλυκιά αγωνία στην κάτασπρη ράχη

Πόσο αγάπησα τους μακρινούς φάρους, τα φώτα ενός απίθανου ορίζοντα..."

(Μ.Αναγνοστάκης)

Φάρος Πάτρας-Προπολεμική καρτ ποστάλ, http://paliapatra.gr

Ο "Φάρος της Πάτρας", σύμβολο της πόλης μου, που αρχικά είχε χτιστεί στον μόλο, ήταν ξύλινος. Όμως, λόγω  της μη ανθεκτικότητας του ξύλου αντικαταστάθηκε το 1878 με πέτρινο.

Κάθε φορά που στο πατρινό λιμάνι έμπαινε ένα ξένης σημαίας καράβι, στηνόταν μια εξαιρετική ιεροτελεστία.Πλήθος Πατρινών καλωσόριζαν τους νιόφερους, καπετάνιο και ναύτες ζητωκραυγάζοντας, ενώ η ναυτική μπάντα παιάνιζε τον εθνικό ύμνο της χώρας προέλευσης του πλοίου.
Ο καπετάνιος ύψωνε στον πέτρινο φάρο τη σημαία, ευχαριστώντας με αυτή την κίνηση για το καλωσόρισμα...

Ο Φάρος παρέμεινε στο μόλο μέχρι το 1972 όταν κατεδαφίστηκε στα πλαίσια "εκμοντερνισμού" της πόλης. Ξαναχτίστηκε το 1999 πανομοιότυπα με τον παλιό Φάρο και αποτελεί ένα από τα πιο όμορφα αξιοθέατα της αχαϊκής πρωτεύουσας!!

Με το φως του, πάλλονται μαζί κι οι λογισμοί...Παραδομένοι στο μολυβένιο ορίζοντα...Φωτισμένοι από του φάρου το αμυδρό φως...Αμυδρό μεν, βοηθά δε, να εστιάσω στη ρομαντική πλευρά της ψυχής μου, σε σκέψεις που "ρέουν" χωρίς καμία προφανή λογική σύνδεση...

Σούρουπο Κυριακής...
Ένα μικρό κοριτσάκι με κοτσίδες, φιόγκους και το καλό της φόρεμα από οργαντίνα βολτάρει στο μώλο.
Τα δυο χεράκια της ανασηκωμένα.Με το'να  πιάνει το μπαμπά, με τ'άλλο τη μανούλα...

Ασυναίσθητα και τώρα σηκώνει τα χέρια...μα...η αίσθηση της αφής, ανύπαρκτη...
Γίνατε γλάροι και πετάξατε μακριά με το καράβι της φωτογραφίας...
Κι έμεινε η απουσία...Κι η οδύνη...Όχι τόσο με την απώλεια...έτσι κι αλλιώς, ο χρόνος έχει επουλώσει τα σημάδια της, όσο που του φάρου το φως δεν πρόλαβε να φωτίσει το μέγεθος της αγάπης... κι έμεινε εκείνη, ανέκφραστη.

Μύχιες σκέψεις που φορτσάρισαν το μυαλό απόψε, στο έπακρο.Η φλόγα του φάρου, τι κι αν αμυδρή, έφεξε το "κενό"...
Τελικά, οι σχέσεις μας με τους άλλους, αποκαλύπτονται μέσα από ένα είδος ψυχικού φωτισμού αντίστοιχου με τον φυσικό φωτισμό του φάρου.

Η γοητεία των αναμνήσεων κι ο λυρισμός τους πλάθουν ένα ψυχικό τοπίο φωτισμένο αινιγματικά, μαγικά, αιθέρια κι ονειρικά...Ειδικά, αυτό το τελευταίο..."ονειρικά"...
Πόση ανάγκη έχω το όνειρο απόψε, φωτισμένο από το φάρο της μνήμης...

Καλό ξημέρωμα, με φάρων αναλαμπές!Το φως τους ας οδηγεί το ταξίδι των ονείρων μας!
Ας είναι ελπίδα, αισιοδοξία και ασφάλεια στη ρότα τους!

"Τον φίλο μου το φάρο, τον πιο παλιό

απ’ όλους μου τους φίλους τον πιο καλό

μες στο βαθύ σκοτάδι παρακαλώ, 

φέξε το νυχτωμένο μου μυαλό.

Φώτισε τ’ όνειρό μου να θυμηθώ..."

Ορφέας Περίδης: "ο Φάρος"

To κείμενο δημοσιεύτηκε και στο ηλεκτρονικό περιοδικό iporta.gr