Tuesday, 11 October 2016

"Κol Nidrei: μουσική ευλάβειας, ελέου και χάρης"

Kol Nidrei: Προσευχή στο Γιομ Κιπούρ , Maurycy Gottlieb

Από το ηλιοβασίλεμα της παραμονής ως το σούρουπο της κύριας μέρας του μήνα Τισρί είναι για τους Εβραίους μια ιερή, μεγάλη μέρα, γνωστή ως Γιομ Κιπούρ. 
Μιας μέρας νηστεία, που μέσω αυτής ζητούν συγχώρεση από το Θεό και συμφιλίωση με τους συνανθρώπους τους.
Είναι η «Μέρα της Εξιλέωσης», (Yom =ημέρα και Kippour=εξιλέωση). 

Η αίσθηση της εξομολόγησης του αμαρτήματος και της εξιλέωσης από την ενοχή είναι ξεκάθαρη στο Γιομ Κιπούρ.
Η αμαρτία και οι ενοχές αποτελούν δεινά που μαστίζουν τον άνθρωπο από εμφανίσεώς του γι’αυτό και σε πολλούς πολιτισμούς ξόρκιζαν με διάφορες τελετουργίες το κακό που μόλυνε τις ψυχές τους.
Εξιλαστική τελετή και η Γιομ Κιπούρ, που όπως περιγράφεται και στη Βίβλο περιλάμβανε τη θυσία ενός τράγου που έπαιρνε πάνω του όλες τις αμαρτίες, γνωστός ως  «αποδιοπομπαίος τράγος».

Το Γιομ Κιπούρ είναι κινητή γιορτή, επειδή το εβραϊκό ημερολόγιο είναι σεληνοηλιακό.
Έτσι, φέτος η ιερή εβραϊκή γιορτή ξεκινά σήμερα 11 Οκτώβρη μετά τη δύση του ηλίου.
Είναι η στιγμή που στη Συναγωγή τελείται το Kol Nidrei (που σημαίνει:Όλες οι υποσχέσεις- Όλοι οι όρκοι), ένα είδος προσευχής, γραμμένης στα Αραμαϊκά, που ακούγεται τρεις φορές κατά τη διάρκεια της λειτουργίας  και μέσω της προσευχής αυτής οι πιστοί ζητούν συγχώρεση από τον Θεό για την αδυναμία τους να εκπληρώσουν όρκους που Του έχουν κάνει.
Μια μοναδική στιγμή, ευκαιρία για ανασκόπηση, αναστοχασμό, μετάνοια, και παράκληση συγχώρεσης.


Από το «Kol Nidrei» ο Μαξ Μπρουχ εμπνέεται το ομώνυμο έργο του «Kol Nidrei, Op. 47» για βιολοντσέλο και ορχήστρα .
Ένα έργο υποβλητικό και πλούσιο ηχητικά, που συνέθεσε όταν διατελούσε Διευθυντής της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Λίβερπουλ και του είχε ανατεθεί από την εβραϊκή κοινότητα της πόλης.
Η σύνθεση που έχει και το δεύτερο τίτλο «Adagio on Hebrew Melodies for Violoncello and Orchestra» πλην της εβραϊκής μελωδίας του Κολ Νιντρέ εμπνέεται και από τη συλλογή που εκδόθηκε το 1815 των  Εβραϊκών μελωδιών του Isaac Nathan[βρετανού συνθέτη που γνώριζε τη μουσική της συναγωγής από τον χαζάν(ψάλτη) πατέρα του] σε ποίηση του Λόρδου Βύρωνα.


Πολλοί μελετητές τοποθετήθηκαν σχετικά λέγοντας πως ο Μπρουχ δεν συνέθεσε Εβραϊκή μουσική, αλλά ένα λαμπρό κοσμικό κονσέρτο.Πράγματι, ο ίδιος ο συνθέτης δίνει την απάντηση λέγοντας γι’αυτή τη σύνθεση πως είναι μια ανάμεσα στις τόσες, που έχουν ως βάση την παραδοσιακή μουσική των λαών, που τόσο είχε αγαπήσει και μελετήσει.
Την μουσική των Εβραίων ο Μπρουχ είχε κυρίως συναντήσει μέσω του ούγγρου, σημιτικής καταγωγής φίλου του βιολιστή, Γιόζεφ Γιοακίμ.

Το εναρκτήριο θέμα είναι αργό και ελεγειακού ύφους, λιτό στην αρμονική του δομή, με το μεσαίο μέρος να αναδύει το λαμπρό μήνυμα της εξιλέωσης μέσα από το ηχόχρωμα του τσέλου που κινείται σε μια διακριτική μελωδική γραμμή ανυπέρβλητης κατανυκτικότητας, μεγαλοπρεπούς ταπεινότητας και λυρισμού.
H playlist της μουσικής στην ταινία «Knight of Cups» του Τέρενς Μάλικ περιλαμβάνει και το έξοχο αυτό έργο του Bruch.

<<Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ της Jacqueline Du Pré>>

Από τις καλύτερες εκτελέσεις θεωρείται αυτή με την χαρισματική και λαμπερή, μα πρόωρα χαμένη τσελίστρια Jacqueline Du Pré, και στο πόντιουμ τον Daniel Barenboim, που καθοδηγεί την Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ισραήλ.

Η ερμηνεία της Ντι Πρε χαρακτηρίζεται από έντονη εκφραστικότητα και μέριμνα για κάθε λεπτομέρεια. 
Πλάθει ατμόσφαιρα τελετουργική με εμφανέστατη τη γοητεία μιας μουσικής ανάγνωσης με σεβασμό και ευσέβεια, με τη διάπλαση των φράσεων να γίνεται ευλαβώς και χωρίς υπερβολές. 
Οι δοξαριές της αναδύουν όλη την αίσθηση άφεσης, ελέου και χάρης, µεταγγίζοντας µουσικότητα και προτρέποντας σε βαθύ στοχασµό, όπως απαιτεί μια γιορτή αγάπης, μεταμέλειας και συγχώρεσης.
Τέλος, οι καμπύλες στη δυναμική από μεριάς Μπαρενμπόιμ και δ/νσης ορχήστρας, διατηρούν την επισημότητα που προϋποθέτει ο χαρακτήρας του δημοφιλούς, εμβληματικού αυτού έργου του γερμανού συνθέτη, του εμπνευσμένου από μια γιορτή ανθρωπιάς και διανόησης.

Max Bruch: «Kol Nidrei, Op. 47»-Jacqueline Du Pré, Daniel Barenboim


Thursday, 6 October 2016

"Στον Παράδεισο θ'ακούω!...Όταν η οδύνη μιας Διαθήκης μεταβάλλεται σε χαρά δημιουργίας!"


Πάει πολύς καιρός από τότε που είχα υποσχεθεί πως θα επανέλθω στο θέμα "Μπετόβεν", και σήμερα μου δίνεται η ευκαιρία να το κάνω, φίλοι μου..."

"Ω εσείς άνθρωποι, που με θεωρείτε εχθρικό, ισχυρογνώμονα ή μισάνθρωπο, 
πόσο πολύ με αδικείτε. 
Δεν γνωρίζετε τον κρυφό λόγο που με κάνει να δείχνω έτσι..."
Αποτέλεσμα εικόνας για Beethoven Heiligenstaedter
Η Διαθήκη του Μπετόβεν

Το 1802, υπήρξε μια χρονιά καταραμένη για το Μπετόβεν καθώς η κατάσταση της ακοής του διαγνώστηκε ανίατη με προοπτικές επιδείνωσης.
Κατάσταση που είχε δημιουργήσει τεράστια μελαγχολία και θλίψη στον τιτάνα της Μουσικής, τόσο που αποκαρδιωμένος είχε απομονωθεί στο Χάιλιγκενσταντ, ένα προάστιο της Βιέννης, μακριά από οποιονδήποτε...
Σαν σήμερα 6 Οκτώβρη εκείνης της χρονιάς είναι που συνέταξε την περίφημη  Διαθήκη του...

Στη Διαθήκη του Χάιλιγκενσταντ καταγράφονται τα ψυχολογικά τραύματα που του δημιουργούσε η έλλειψη της ακοής, της πιο πολύτιμης αίσθησης ενός συνθέτη!
Μια επιστολή, που μοιάζει με σημείωμα αυτοκτονίας...
Και  συνεχίζει:

 "Από την παιδική μου ηλικία, η καρδιά και η ψυχή μου ήταν γεμάτες από ευγενικά αισθήματα και καλή διάθεση, και ανυπομονούσα να δημιουργήσω σπουδαία πράγματα. 
Σκεφθείτε όμως, ότι εδώ και έξι χρόνια, ταλαιπωρούμαι χωρίς ελπίδα...
[...]
Αν και γεννήθηκα με φλογερό, έντονο ταμπεραμέντο, και διάθεση για διασκέδαση και κοινωνικές συναναστροφές, σύντομα αναγκάστηκα να απομονωθώ, να ζήσω μοναχικά. 
Κι αν μερικές φορές προσπάθησα να ξεχαστώ, ω, πόσο σκληρά με επανέφερε στην πραγματικότητα η αναμφισβήτητα θλιβερή εμπειρία της κακής ακοής μου. 
Γιατί μου ήταν αδύνατον να λέω στους ανθρώπους: 
"Μιλήστε πιο δυνατά, φωνάξτε, γιατί είμαι κουφός!"...

Η Διαθήκη συμπληρώθηκε λίγες μέρες αργότερα και φυλάχτηκε σε ένα μυστικό συρτάρι του γραφείου του, όπου βρέθηκε μετά το θάνατο του κορυφαίου συνθέτη.
Η κατάθλιψη γι'αυτή την αναπηρία του, εκφράζεται στις αράδες αυτής της επιστολής...
Σ'αυτήν αποκαλύπτεται  στην ανθρωπότητα το μυστικό του, η ολέθρια γι'αυτόν ασθένειά του κι εκφράζονται οι χαμένες ελπίδες του,  ο πόνος και η οδύνη του!

"Σας αφήνω λοιπόν, με λύπη... 
Μαζί με τα φύλλα του φθινοπώρου που πέφτουν και μαραίνονται, έσβησαν και οι ελπίδες μου. 
Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που πραγματική χαρά αντήχησε στην ψυχή μου. 
Πότε; Ω, Θεέ, πότε θα ξανανιώσω αυτό το συναίσθημα; 
Ποτέ; Ω, όχι! Αυτό θα ήταν τόσο σκληρό!"

Αποτέλεσμα εικόνας για Beethoven Heiligenstaedter
Το σπίτι του Μπετόβεν στο Χάιλιγκενσταντ
Ο Μπετόβεν είχε πάει στο Χάιλιγκενσταντ κατόπιν συμβουλής του γιατρού του, προκειμένου να ξεπεράσει δίπλα στη φύση που τόσο αγαπούσε τα ψυχολογικά προβλήματα που τού είχε δημιουργήσει η απώλεια της ακοής του.

Παράλληλα με την  σύνταξη της  Διαθήκης, ο συνθέτης  ολοκλήρωσε και τη Δεύτερη Συμφωνία του op.26 σε Ρε μείζονα.
Η φύση και οι απέραντοι περίπατοι του είχαν  φτιάξει κάπως το κέφι, με τη χαρούμενη διάθεση και την ψυχική ευφορία να  αντανακλώνται σπασμωδικά στα μέρη της Συμφωνίας και να εναλλάσσονται με τη μελαγχολία, την απελπισία, την κατήφεια  και τη σκυθρωπότητά του.

Το έργο δομείται σε 4 κινήσεις: 

Adagio molto-Allegro con Brio,
Larghetto, 
Σκέρτσο 
και  
Allegro molto.

Το Σκέρτσο που αντικαθιστά το σύνηθες μέχρι τότε μινουέτο του Μπετόβεν προσθέτει στη σύνθεση μεγαλύτερη ζωντάνια και ενεργητικότητα.

Είναι θαυμαστό πώς σε στιγμές απόλυτης οδύνης σκιαγράφησε και ολοκλήρωσε ένα έργο που αντικατοπτρίζει χιούμορ, ζωτικότητα και ενέργεια!

Εφημερίδες της εποχής παρομοίασαν τη Συμφωνία αυτή με "τραυματισμένο δράκο που ενώ σφαδάζει από τον πόνο στις πληγές του, αρνείται να παραδώσει τα όπλα στο θάνατο".

Στο δε "Allegro molto", πολλοί παραβάλλουν τα εξαιρετικά γρήγορα περάσματα των εγχόρδων στην εισαγωγή του με λόξιγκα, ρέψιμο ή μετεωρισμό , που ακολουθείται από  βογκητό πόνου, κάτι που συνδέθηκε με τη δυσφορία που του προκαλούσαν τα γαστρικά προβλήματα, που αντιμετώπιζε ο Μπετόβεν, ιδιαίτερα σε περιόδους μεγάλης ψυχικής πίεσης και άγχους, όπως τον περιβόητο εκείνο Οκτώβρη του 1802, που έφτασε στο σημείο ταυτόχρονα με τη Συμφωνία να συντάξει τη θρυλική Διαθήκη του-Επιστολή στην ανθρωπότητα!

Eπέλεξα να ακούσουμε το μέρος αυτό από την London Symphony Orchestra σε δ/νση μιας θρυλικής μπαγκέτας, του αυστριακού Γιόζεφ Κριπς, μιας και αυτόν τον Οκτώβρη ολοκληρώνονται τέσσερις δεκαετίες από το θάνατό του.

Beethoven: Symphony No. 2,  4th Mov./Josef Krips 



Ο Μπετόβεν βρήκε τη δύναμη, ακόμα και με ολοκληρωτική απώλεια της ακοής του να συνεχίσει για ακόμα 25 χρόνια...
Λέγεται πως τα τελευταία λόγια πριν το θάνατό του το 1827, που ψέλισε ο συνθέτης και αποτελούν μυστήριο ήταν η λατινική φράση :
"Plaudite, amici, comedia finita est-Χειροκροτήστε φίλοι μου, η παράσταση τελείωσε!"

Άλλοι πάλι βιογράφοι του υποστηρίζουν  πως απογοητευμένος, που τόσα χρόνια ζούσε με χαμένη την ακοή του, ψιθύρισε την πρόταση:

"Στον Παράδεισο θ'ακούω!"

Wednesday, 5 October 2016

"Όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος;;;Η Τέχνη δίνει τη δική της απάντηση"

Jan Steen: "The Severe Teacher" 


5 Οκτωβρίου: "Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικού"

Μπορεί να είναι  ένα από τα επαγγέλματα με τη μεγαλύτερη ευθύνη, όμως είναι το ωραιότερο επάγγελμα , (αν και δεν το βλέπω ως επάγγελμα προσωπικά), μιας και ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ έρχεται σε καθημερινή επαφή με το πνεύμα και την ψυχή παιδιών και εφήβων.
Έχει να επιτελέσει σπουδαίο έργο, να διαμορφώσει  την προσωπικότητά τους, την αισθητική τους, να πλάσει κριτικά σκεπτόμενους πολίτες που θα αγωνιστούν για αξίες και ιδανικά...
Να διδάξει πνεύμα συνεργατικότητας και σωστής επικοινωνίας,...να καλλιεργήσει ψυχικές και ηθικές δυνάμεις...
Έχει ευθύνη να χτίσει σωστά τη ραχοκοκαλιά του μέλλοντος της κοινωνίας...

Δύσκολος ρόλος σε δύσκολες εποχές...Όχι όμως ακατόρθωτο...
Με την ΑΓΑΠΗ, όλα πετυχαίνονται...Αγάπη μετρημένη, χωρίς διακρίσεις, αγάπη ειλικρινής και πηγαία.

*****

"...Στεκόταν μπροστά στο δάσκαλο ορθό το φτωχό μαθητούδι και τον έβλεπε, καθώς το πουλάκι το φίδι που πετρώνει...
[...]
Είχε απαντήσει λάθος στην άσκηση Γραμματικής και ο δάσκαλος κατέβηκε από τη δασκαλοκαθέδρα, όρμησε, άδραξε απ’ το αυτί το παιδί, του χτύπησε το κεφάλι στον τοίχο, ξεφώνισε:

-Μάθε, κακομοίρη, για να γίνεις άνθρωπος. 
Πρέπει να λιώσει το βρακί σου στην καρέκλα από το διάβασμα…
Τα νύχια του δασκάλου είχανε σημειώσει στο αυτί του μαθητή ματωμένα χνάρια. Μα έτσι θα γινόμαστε καλοί άνθρωποι.
[...]
Με μια ματιά ιεροεξεταστική ριμμένη σ’ όλους μας απ’ άκρη σε άκρη, ο δάσκαλος  διακήρυξε:

-Θα σας λιώσω στο ξύλο, διαβόλοι! Τι νομίζετε! Θα σας αφήσω να κάνετε ό,τι θέλετε! 
Γράμματα! Να μάθετε γράμματα!"
(από το διήγημα "Το σκολειό και το σπίτι", Κ. Παλαμά, Άπαντα)

*****

Μια σκηνή από τη σχολική αίθουσα με τον αυστηρό δάσκαλο  αποτυπώνει με μαεστρία στο παραπάνω απόσπασμα ο Παλαμάς, μα και στην ελαιογραφία του ο Γιαν Στέιν, ζωγράφος της "Χρυσής Ολλανδικής Σχολής", γνωστός για τις σκηνές καθημερινής  ζωής στα έργα του.
Εικαστικό με θεματολογία πιστά αφηγηματική.Ξεχωρίζει για την επιμονή του στις λεπτομέρειες και τον τρόπο που χειρίζεται το φως, όταν σκιαγραφεί τα πρόσωπα των μικρών μαθητών και του δασκάλου τους.

Στο πίσω μέρος του πίνακα και στην ανοιχτή πόρτα ένα αγόρι με γυρισμένο προς το θεατή την πλάτη του, φορά ένα πορφυρό από βελούδο καπέλο. Η ικανότητα του Στέιν στο χειρισμό των πινέλων και την άριστη μίξη των χρωμάτων φαίνεται χαρακτηριστικά ακόμα και στη λεπτομέρεια, όπως η αποτύπωση της υφής του βελούδου στο καπέλο του μικρού μαθητή αλλά και στο μελανοδοχείο από κασσίτερο πάνω στο τραπέζι-θρανίο.

Κεντρικό πρόσωπο του έργου ο αυστηρός δάσκαλος, που κρατά στο ένα χέρι το χάρακα, ενώ με το άλλο υποδεικνύει τον τρόπο ανάγνωσης στον κατσουφιασμένο μαθητή, που τα δάκρυα στα μάτια του δεν έχουν στεγνώσει ακόμη, μάλλον γιατί "καλός δάσκαλος τον παλιό καιρό, ήταν ο αυστηρός, ο σοβαρός και με… βαρύ χέρι..., αφού το ξύλο, που βγήκε απ΄τον παράδεισο ήταν στην ημερησία διάταξη προς σωφρονισμό των ανυπάκουων, απείθαρχων και αδιάβαστων".

Δίπλα δυο μικροί μαθητές περιμένουν υπομονετικά και κάπως τρομαγμένα τον έλεγχο της εργασίας τους, ενώ σε πρώτο πλάνο και με κρυμμένο κάτω από το δερμάτινο καπέλο, με μόλις ορατή την άκρη της μύτης και μέρος από το χαριτωμένο πηγουνάκι του, πρόσωπό του ένας άλλος καταβάλλει προσπάθεια να αντιγράψει με ολοστρόγγυλα, καλλιγραφικά και καθαρά ευανάγνωστα γράμματα τη γραφή του, ελπίζοντας στην ικανοποίηση του δασκάλου κι έτσι να γλυτώσει την τιμωρία.

Πολλοί  κάνουν λόγο για στομφώδη έκφραση, που παραπέμπει στο θέατρο...Προσωπικά όμως και με δεδομένο την εποχή βρίσκω την  απεικόνιση ρεαλιστική, που εκτός από τους χαρακτήρες αποτυπώνει και τα συναισθήματα των προσώπων...
Μέχρι και την αγωνία και τον τρόμο βλέπουμε σε αυτό το εικαστικό!
Ρεαλιστικά δοσμένα τα πάντα, ο καλλιτέχνης αποσκοπεί στην απεικόνιση της πραγματικότητας, χωρίς όμως να απουσιάζει η υποδειγματική ευσυνειδησία, η  υπευθυνότητα, η αφοσίωση και  η αγάπη του δασκάλου ο οποίος υπηρετεί ένα άλλο εκπ/κό σύστημα, κατακριτέο βέβαια, στην εποχή μας.
Όμως, και ας μου επιτρέψετε το ειρωνικό σχόλιο:
Πώς να τιθασεύσει ο καψερός τα μικρά θηριάκια, αν δεν αξιοποιούσε "παιδαγωγικά" τη βέργα;
Ευτυχώς αργότερα μάθαμε πως δεν αξίζει να πίπτει ράβδος αφού υπάρχει ο λόγος και η πειθώ...
"Ω καιροί, ω ήθη!"

*****

Με τη Συμφωνία αρ.55 του Γιόζεφ Χάυντν θα ξεκινήσουμε τη μέρα, εκλεκτοί μου φίλοι, μιας και αυτό το έργο έχει το παρατσούκλι "Δάσκαλος".

Ένα όνομα που δεν έδωσε ο ίδιος ο συνθέτης, αλλά ερευνητές του έργου του λόγω του δεύτερου μέρους του, "Adagio ma Semplicemente", (θέμα με επτά παραλλαγές), που ο κοφτός-στακκάτο ρυθμός του φέρνει στο νου τη χαρακτηριστική κίνηση του εκπ/κού μιας άλλης εποχής, τότε που για να επιπλήξει ο δάσκαλος το μαθητή σήκωνε και κούναγε το δάχτυλό του προς το μέρος του.


Στο μέρος αυτό της συμφωνίας ακούμε μετά από το διακεκομμένο ρυθμό, (ηχητική αποτύπωση του αυστηρού, σχολαστικού δασκάλου), να ακολουθείται μια dolce, ρέουσα ομαλά μελωδική γραμμή όλο γλυκύτητα, που πολλοί ταύτισαν με τον ίδιο το δάσκαλο και την αγάπη του για προσφορά στην παιδική ψυχή.

Από τις "υποδειγματικές" εκτελέσεις της Συμφωνίας αρ.55 είναι εκείνη σε δ/νση του πρόσφατα αποθανόντος Σερ Νέβιλ Μάρινερ με την Ακαδημία του Αγ.Μαρτίνου των Αγρών, ο οποίος μετά την ολοκλήρωση του πρώτου μέρους με εντυπωσιακή ενέργεια, αυξάνει  την αντίθεση μεταξύ αυτού και του Adagio που ακολουθεί, με μια απίστευτη χρήση της δυναμικής της ορχήστρας!

Μπορείτε να ακούσετε το 2ο μέρος(του "Δασκάλου") στο 6:02 έως το 14:18.

Joseph Haydn: Symphony No 55 , "The Schoolmaster"- Sir Neville Marriner  

Μέρος II:"Adagio, ma semplicemente"



Πιστεύω πως η ευσυνειδησία, η  υπευθυνότητα, η αφοσίωση και  η αγάπη του δασκάλου, έστω και με αναδρομή σε άσχημες εικόνες της παρελθοντικής εκπαίδευσης, άξιζε την αναφορά...
Εξάλλου η ομορφιά της Τέχνης, απάλυνε τη σκληράδα της απαράδεκτης για τα μέσα, μακρινής εποχής...
Καλημέρα σε όλους!

Tuesday, 4 October 2016

Για την Ημέρα των Ζώων, κάτι μικρό και χιουμοριστικό...

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

"Ήταν ένας γάιδαρος με μεγάλ’ αυτιά
το παχνί δεν τ’ άρεσε, ήθελ’ αρχοντιά..."

ΗΜΕΡΑ των ΖΩΩΝ σήμερα, 4 Οκτωβρίου, πώς αλλιώς να σας καλημερίσω, παρά με ένα χαριτωμένο και γλυκύτατο "πρόσωπο με μεγάλα αυτιά", όπως τιτλοφορεί το γαϊδουράκι, ο Καμίγ Σαιν Σανς στη Σουίτα του: "Το Καρναβάλι των Ζώων"...

Η εικόνα ίσως περιέχει: κείμενο
Είναι το μικρότερο σε διάρκεια κομμάτι της σουίτας (ούτε 1') και ο συνθέτης χρησιμοποιεί δυο βιολιά που μιμούνται τη χαρακτηριστική φωνή του υπομονετικού γαϊδαράκου.

Τα βιολιά εναλλάσσονται παίζοντας ψηλά, δυνατά και χαμηλά, "γκαριστά", κάτι που αναλαμβάνουν να αποδώσουν δυο νότες διαστήματος ενός ημιτονίου(σχ. στην φωτο)...



Οι αναλυτές εικάζουν πως ο συνθέτης στους "γαϊδάρους" του υπονοούσε τους μουσικοκριτικούς της εποχής του...
Διόλου απίθανο, αφού "Το Καρναβάλι των Ζωων" ξεκίνησε σαν ένα μουσικό αστείο από τον αιωνίως χιουμορίστα Σαιν Σανς!
Εξάλλου κάθε μέρος από το "Καρναβάλι" είναι και μια μικρή γελοιογραφία, στην οποία ο Σαιν-Σανς σατιρίζει πρόσωπα και πράγματα του καιρού του... :)

Camille Saint-Saëns: "Le Carnaval des Animaux-Πρόσωπο με μεγάλα αυτιά"


Monday, 3 October 2016

"Ήχοι πρωτόγονης μαρίμπας ξεσηκώνουν ένστικτα!"

Αποτέλεσμα εικόνας για marimba africa

Οι αχτίδες του ήλιου αντιστέκονται στις συνεχείς επιθέσεις του φθινοπώρου!
Σκάνε χαμόγελα και μαρτυρούν πως η διάθεση για αιώρηση υπάρχει ακόμη!
Ο ήχος ενός πρωτόγονου ξυλοφώνου ξεσηκώνει τα ένστικτα...
Χαρίζω μπαγκέτες!Oρμάτε, φίλοι μου!


Όταν ο Στηβ Ράιχ βρισκόταν για διαλέξεις στο μουσικό κολέγιο της Ναγκόγια στην Ιαπωνία, του ανατέθηκε από το Κολέγιο να συνθέσει ένα έργο για τα εγκαίνια της νέας αίθουσάς του, Shirakawa Hall.
Έτσι, ο συνθέτης εμπνεύστηκε μια σύνθεση για δύο μαρίμπες*, που γι'αυτό το λόγο την ονόμασε "Nagoya Marimba".

Η διαρκής επανάληψη προκαλεί ένταση, η ασταμάτητη κίνηση δίνει ώθηση στο κομμάτι, και η ανάπτυξη του θέματος, που γίνεται σταδιακά, πυροδοτεί τη διάθεση για χορό!

Αποτέλεσμα εικόνας για steve reichΜε ακρίβεια και φαινομενική απλότητα το έργο αυτό, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του μινιμαλισμού, Στηβ Ράιχ, που γεννήθηκε σαν σήμερα 3 Οκτώβρη του 1936 στη Νέα Υόρκη.
Είχε την τύχη να μεγαλώσει τόσο εκεί όσο και στην Καλιφόρνια, τα δύο μεγάλα πολιτιστικά κέντρα της Αμερικής.
Ξεκίνησε τις μουσικές σπουδές του με πιάνο και τύμπανα. Συνέχισε με σύνθεση και σπουδές στη φιλοσοφία.
Το μεταπτυχιακό του έγινε στο πλευρό των μεγάλων και πρωτοπόρων  Νταριούς Μιγιό και Λουτσιάνο Μπέριο.

Το "Nagoya Marimba" είναι δεξιοτεχνικότατο στην εκτέλεσή του έργο, με τα μοτίβα να εναλλάσσονται και να μπλέκονται μεταξύ τους αρμονικά από τα δυο ιδιόφωνα όργανα, γι'αυτό και απαιτεί βιρτουόζους και τους δυο μαριμπίστες.

Το ακούμε από δυο μέλη του "Συνόλου Μηδέν", μιας μπάντας, που ειδικεύεται σε εκτελέσεις πρωτοποριακών και σύγχρονων συνθέσεων.

Μια ευχάριστη λοιπόν έκπληξη για το απόγευμά μας, με ένα χορευτικής διάθεσης, και αρχέγονης αύρας έργο του βετεράνου μινιμαλιστή, Στηβ Ράιχ.

 Steve Reich: "Nagoya marimba" 



*Να θυμίσουμε πως η μαρίμπα, που ανήκει στα ιδιόφωνα κρουστά, είναι αφρικανικής προέλευσης. Κατασκευάζεται από  μια ξύλινη, ορθογώνια  βάση, επάνω στην οποία είναι τοποθετημένες μικρές πλάκες διαφορετικού μήκους από σκληρότερο ξύλο.
Κάτω από αυτές υπάρχουν τα ηχεία, (στην αρχική μορφή των οργάνων γι'αυτό το σκοπό χρησιμοποιούνταν κολοκύθες) όπου, με το χτύπημα δύο μπαγκετών, δονούνται σε ταυτοφωνία.
Το ιδιόφωνο αυτό όργανο αποτελεί απαραίτητη συνοδεία των θρησκευτικών τελετών, εορτασμών και κοινωνικών ιεροτελεστιών.
Εκτός από την Αφρική η μαρίμπα είναι διαδεδομένη στην Ινδονησία και τη Νότια Αμερική, όπου πιθανολογείται ότι την εισήγαγαν οι μαύροι σκλάβοι.

Sunday, 2 October 2016

"Ένας ΣΤΕΝΑΓΜΟΣ για μια τρανή μπαγκέτα"


Αποτέλεσμα εικόνας για sir neville marriner

Καμμιά φορά ρημάζεις στην συνειδητοποίηση της φθαρτότητάς μας...
και σου ξεφεύγει ο ΣΤΕΝΑΓΜΟΣ...

Πέφτεις στο κρεβάτι κι αφουγκράζεσαι το όνειρο που 'ρχεται...
μπορεί να γράφει εύθραστο έξω απ'το κιβώτιο, που το μεταφέρει..

"Μου μοιάζει!",σκέφτεσαι...και κει ένας άλλος ΣΤΕΝΑΓΜΟΣ φαντάζει...

Ακροβατείς ανάμεσα στο "αχ" και την ελπίδα.
Φτερακίσματα τα παραθυρόφυλλα της καρδιάς...
χτυπάνε στο ρυθμό του φθινοπώρου και μοναχικές ψιχάλες
κρατούν σεκόντο στις ψυχές του κόσμου.
Του κόσμου του φθαρτού...

Κι ενθυμείσαι της Αλεξάνδρειας το γέννημα
"Ο ΣΤΕΝΑΓΜΟΣ του κόσμου του φθαρτού
εν τη φθαρτή μου φύσει αντηχεί,
αλλ’ είναι στεναγμός γλυκύς, υψούται ως ευχή".


Aρθρώνει λέξεις σε ποίημα το "αχ!!!"

ζωγραφεί αισθήματα στον καμβά της ψυχής...

φεγγοβολήματα για νικητές.

ΣΤΕΝΑΓΜΕ με χέρια βελούδου και σάρκα γλαυκή...
Τα "αχ σου", αξίζουνε μια μελωδία για ΤΡΑΝΟΥΣ!


Ε.Ν
(αφιερωμένο σε μια τρανή μπαγκέτα, που άφησε τεράστιο κενό με την απώλειά της...)


KAΛΟ του ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!
Έφυγε από κοντά μας ξημερώματα Κυριακής 2 Οκτώβρη του 2016 ο αγαπημένος βρετανός βιολονίστας και μαέστρος Sir Neville Marriner, ιδρυτής της περίφημης Ακαδημίας του Αγίου Μαρτίνου των Αγρών... 
Η προσέγγισή του στην ανάγνωση της παρτιτούρας με ιδιαίτερη αισθητική, και το  ερμηνευτικό του επίπεδο υψηλότατο, με βαθιά μουσικότητα, δυναμισμό και σαφή διάρθρωση των μουσικών φράσεων, ως προς το τέμπο  και τη δυναμική τους. 
Ο ταλαντούχος μαέστρος διακρίθηκε για την με υποδειγματική καθαρότητα και  διαύγεια  απόδοση της μελωδικής γραμμής των συνθέσεων.
<<Ε.Elgar:Sospiri, Op. 70>>
 Θα τον αποχαιρετίσουμε με ένα αντάτζιο σε εκτέλεση από την ορχήστρα που ίδρυσε και διευθύνει ο ίδιος.
Το «Sospiri, Op. 70» έγραψε ο Έντουαρντ Έλγκαρ για ορχήστρα εγχόρδων, άρπα και όργανο λίγο πριν από την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου με σκοπό να το ενσωματώσει στο περίφημο «Salut d'Amour» με αλλαγή στον τίτλο ως «Στεναγμός της Αγάπης».
Όταν όμως συνειδητοποίησε πως η σύνθεση έβγαζε μια ένταση και απίστευτη δραματικότητα επέλεξε τη λέξη ΣΤΕΝΑΓΜΟΣ και μάλιστα στη ιταλική της απόδοση «Sospiri», αφού η μουσικότητα της ιταλικής γλώσσας ανέδυε στο μέγιστο το συναίσθημα της οδύνης της απώλειας….
<<Sir Neville Marriner- Elgar:Sospiri, Op. 70>>



Saturday, 1 October 2016

Στον Οκτώβρη, η συνάντηση του Τσαϊκόφσκυ με τον Βαν Γκογκ"

 Βίνσεντ βαν Γκόγκ: "Φθινοπωρινό τοπίο"

Όταν η μελαγχολία του φθινοπωρινού Οκτώβρη, που μπήκε σήμερα, σε αγκαλιάζει, μην παραδίνεσαι!
Άσε τις γκρίζες σκέψεις να πέσουν σαν φύλλα ξερά απ’ το δέντρο της καρδιάς σου!
Aς απολαύσουμε μουσικές, ας χαρούμε με τα υπέροχα  χρώματα του μήνα και μην αφήσουμε την φθινοπωρινή μελαγχολία να μας κυριεύσει!

[Ο "Πιότρ Ιλιτς αγαπούσε τη ζωή όπως ελάχιστοι ξέρουν να το κάνουν. Η κάθε ημέρα είχε γι' αυτόν μια ιδιαίτερη σημασία και την αποχαιρετούσε με λύπη", 'ελεγε ο αδερφός του Τσαϊκόφσκυ.

Το έργο του ρώσου συνθέτη "Εποχές",  είναι ένας κύκλος με έργα για πιάνο, από 12 σκίτσα, κάτι σαν μουσικό ημερολόγιο, όπου αποτυπώθηκαν οι αγαπημένες στιγμές της ζωής του, συναντήσεις και εικόνες της φύσης.
Ένα μουσικό αριστούργημα, απ'όπου αναβλύζει όλο το λυρικό συναίσθημα του Τσαϊκόφσκι, η αγάπη και ο θαυμασμός του για  ζωή!

Ο "ΟΚΤΩΒΡΗΣ- Τραγούδι του φθινοπώρου" κατέχει ιδιαίτερη θέση σ' αυτόν τον μουσικό κύκλο, καθώς το φθινόπωρο στη Ρωσία ήταν εποχή που υμνήθηκε άπειρες φορές από ποιητές, λογοτέχνες και μουσικούς.

Ήταν η εποχή του χρόνου, που μέσα της οι ευαίσθητοι καλλιτέχνες ανακάλυπταν την ανεπανάληπτη ομορφιά της ρωσικής φύσης, όταν το φθινόπωρο ντυνόταν με τη χρυσή φορεσιά του, τα λαμπρά στολίδια του, τα ζεστά και  πλούσια χρώματά του..., άλλοτε όμως και το θλιμμένο πρόσωπο, την   απονέκρωση της φύσης, τη λύπη για το καλοκαίρι που φεύγει...

Στο "Τραγούδι του φθινοπώρου", αν και κυριαρχούν οι μελαγχολικοί τόνοι, κάτι σαν πένθος για κάθε τι ζωντανό, που χάνεται...ο συνθέτης έβλεπε ένα μακρινό φως με τη λάμψη του να τρεμοπαίζει αχνά...
Αφεθείτε στις λεπτεπίλεπτες ηχοχρωματικές πινελιές του, κλείστε τα μάτια...βγείτε νοερά μια μακρινή βόλτα και πού ξέρετε...ίσως ανακαλύψετε "ένα ξέφωτο κάπου στο δάσος, εκεί που η απόλαυση του φθινοπωρινού αγέρα είναι χωρίς τελειωμό, γεμάτη  μυρωδιές πεσμένων φύλλων, τη γαλήνη και την ομορφιά του φθινοπωρινού τοπίου με τη γραφική του παλέτα", όπως έγραφε ο ίδιος ο συνθέτης.]

Όμορφο και δημιουργικό Οκτώβρη, αγαπημένοι μου φίλοι με πολλές καλλιτεχνικές ανακαλύψεις, με την αισθαντικότητα του Βαν Γκογκ να συναντιέται αισθαντικά με το "φθινοπωρινό τραγούδι" του Τσαϊκόφσκυ στον "Οκτώβρη" του από τις υπέροχες "Εποχές" του.

Tchaikovsky - "The Seasons": October, Autumn Song